کتاب Theatre and citizenship

شهروندی یک اصطلاح بحث برانگیز است که امروزه الهام بخش سیاستگذاران و فعالان رادیکال است. دیوید وایلز این ایده آل را در ریشه های کلاسیک آن ردیابی می کند و تئاتر و شهروندی را به عنوان شیوه های نمایشی بررسی می کند. وایلز به بررسی نحوه عملکرد افراد به طور جمعی و نه به عنوان فردی می پردازد، برای مثال از طریق گروه های کر یا رفتار جمعیت در سالن. او تنش های تاریخی بین انفعال تماشاگر و درگیری فعال یک شهروند را بررسی می کند و توجه ویژه ای به نمایشنامه نویسانی مانند آریستوفان، ماکیاولی و روسو دارد که نظریه سیاسی را به تئاتر و برای شهروندان فعال ترجمه کرده اند. این کتاب بررسی تازه ای از نقاط عطف آشنا و کمتر آشنای تاریخ تئاتر است که نشان می دهد چگونه نمایشنامه ها به عنوان رویدادهای اجتماعی و سیاسی عمل می کنند. در این رویکرد اصلی به تاریخ تئاتر، وایلز استدلال می‌کند که تئاتر رسانه‌ای قدرتمند برای ایجاد جوامع است و تلاش‌ها برای استفاده از آن به عنوان وسیله‌ای برای آموزش اغلب نادرست است.