کتاب Punch Me Up to the Gods

برنده جایزه KIRKUS • A NEW YORK TIMES BOOK NOTABLE • A NEW YORK TIMES PICK Editors انتخاب بهترین کتاب سال توسط PUBLISHERS Weekly، KIRKUS REVIEWS، LIBRARY JOURNALY AAZONBOOKLEAM, LIBRARY AAZONBOOKLEAM, AN Entertainment Weekly BEST BEST OF SUMMER PICK • بهترین کتاب برای مردم انتخاب تابستان

یک «شاهکار» خام، شاعرانه و در حال بلوغ (نیویورک تایمز) درباره سیاهی، مردانگی و اعتیاد

«به من پانچ کن تا خدایان، آنچه را که فکر می‌کردیم محدودیت‌های نه تنها خاطرات آمریکایی، بلکه امکانات پاراگراف آمریکایی است، از بین می‌برد. مطمئن نیستم که تا به حال کتابی باعث شده باشد که من هق هق گریه کنم، به هوا بکوبم، از خنده بمیرم، و به اندازه اولین کار خیره کننده برایان بروم نیاز به نوشتن داشته باشم. این ش*ت خاص است." - کیسه لایمون، نویسنده پرفروش نیویورک تایمز Heavy

«به من تا خدایان مشت کن برخی از بهترین نوشته‌هایی است که تا به حال با آن برخورد کرده‌ام و یکی از هیجان‌انگیزترین، قوی‌ترین و تماشایی‌ترین خاطرات من - یا شما - تا به حال خوانده‌ام. و شما آن را خواهید خواند؛ شما باید آن را بخوانید این شامل همه چیزهایی است که همه ما عمیقاً آرزو می کنیم: حقیقت، روح، درخشندگی، لطف. این یک شاهکار خاطرات است و برایان بروم برای نوشتن آن باید جایزه پولیتزر را دریافت کند. من در ترس مطلق هستم و شما نیز خواهید بود.» -

آگوستن باروز، نویسنده پرفروش نیویورک تایمز از دویدن با قیچی

Punch Me Up to the Gods یک استعداد جدید قدرتمند را در برایان بروم معرفی می کند، که در سال های اولیه بزرگ شدن او در اوهایو به عنوان یک پسر سیاه پوست تیره که در پناه پسران دیگر است، این اولین بازی زیبا، دردناک و فراموش نشدنی را به جلو می برد. بازگویی برایان از تجربیاتش - با تمام شکوه و جلال خنده دار، خنده دار و دلخراششان - نشان می دهد که یک فرد خارجی دائمی به طرز ناخوشایندی برای یافتن راه خود می پیچد. رابطه جنسی بی رویه و مصرف فزاینده مواد مخدر به تسکین روحیه آسیب دیده و جوان او کمک می کند، که معمولاً تا حد زیادی غوغا می کند. اثر ویرانگر یک مادر بیهوده و یک پدر شکسته نقش مهمی در داستان منشأ نامناسب ما دارند. اما این صدای برایان در بازگویی است که عمق واقعی آسیب پذیری پسران جوان سیاه پوست را نشان می دهد که اغلب بی سر و صدا نزدیک به ترکیدن در درزها هستند.

به طرز هوشمندانه‌ای حول شعر گوندولین بروکس «ما واقعاً باحالیم»، قصیده‌ای نمادین و دوست‌داشتنی برای دوران پسری سیاه‌پوستان، پانچ من را به سوی خدایان، در عین حال بازیگوش، تکان‌دهنده و کاملاً بدیع است. نوشته‌های بروم مملو از تکبر و حساسیت است و صدایی بدیع و تازه را به مکالمات فرهنگی جاری درباره سیاه‌پوستی در آمریکا می‌آورد.